Blog 12 Hoger beroep

Vandaag zou de rechtszitting over het hoger beroep plaatsvinden, 27 november 2023.
3 dagen geleden, vrijdagochtend, kregen we te horen dat de advocaat van René een mail stuurde naar de Advocaat-Generaal van het Openbaar Ministerie met de mededeling dat haar moeder vandaag geopereerd zou worden en ze daarbij aanwezig moet zijn en dus, dat ze niet bij de zitting aanwezig kan zijn en het niet door kan gaan.
 
Het deed allerlei wenkbrauwen optrekken, dat begrijp je wel.
 
Er werd ons ook nog verteld dat de nieuw geplande datum zal zijn: 3 april 2024.
 
In mijn ogen is het een spel wat de advocaat speelt, om het hele proces te rekken. In welk belang is me niet helemaal duidelijk.

Eigenlijk had ik al besloten om niet in de rechtszaal aanwezig te zijn. Ik heb geen behoefte om ‘slachtoffer’ te zijn, geconfronteerd te worden met bullshit van de advocaat van René of van René zelf, en geconfronteerd te worden met rechters die toch totaal geen oor hebben naar wat ik te melden heb over wat ik heb meegemaakt met deze psychopaat. 

Ik heb er helemaal genoeg van! Ik wil er helemaal geen aandacht meer aan besteden, niet op deze zuigende manier in ieder geval. 

 

Extra lullig dus eigenlijk dat het nu alsnog niet afgerond wordt, er nog steeds geen definitieve uitspraak komt. Even om je geheugen op te frissen: René is veroordeeld tot 36 maanden celstraf met aftrek van 6 maanden om bepaalde redenen. Verder moet hij een schadevergoeding van duizenden euro’s aan de slachtoffers betalen. Hij is tegen dit besluit in hoger beroep gegaan.

 

In mijn ogen is het maar de vraag of dat op 3 april wel zal gebeuren, want er kan altijd wel een of andere reden verzonnen worden door de advocaat van René om afwezig te zijn. 

 

Er wordt hierin totaal geen nazorg geboden voor de slachtoffers. Om even aan te geven wat er het afgelopen weekend allemaal gebeurde vanbinnen… 

Joris is vrijdag ontploft uit verontwaardiging over hoe wij behandelt worden door justitie. Het is werkelijk het zoveelste dat wij hebben te slikken, wat echt vet onterecht is. Het is logisch dat dit gebeurd, ondanks dat ook hij niet meer wil dat het hem zo beheerst. Hij wil ook zo graag dit afsluiten en had dit niet zien aankomen. Hij werd geraakt in zijn onmacht.
Zelf wil ik het liefst zo min mogelijk weten ervan, het me zo min mogelijk laten raken. Dat is gewoonweg onmogelijk, want natuurlijk wordt ik geraakt, al was het alleen al door de reactie van Joris die ik zo moeilijk vind om mee om te gaan. We hebben hier samen intensief over gepraat om het allemaal weer opnieuw een plekje te geven, te verwerken samen.

Dankzij onder andere mijn bijna afgeronde cranio-opleiding en de personal training die ik nu al ruim een jaar aan het volgen ben weet ik hoe ik ervoor kan zorgen dat mijn emoties me niet meer overspoelen. Dat vraagt continu om naar mezelf te kijken en te erkennen wat er allemaal speelt. Ontkenning, verontwaardiging en verdriet zijn de grootste spelers en mijn verlangen dat ik dit niet meer hoef te doen. Ik voel namelijk zo sterk dat René en het rechtssysteem niet van mij kunnen winnen. 

 

Ik vind mijn leven echt waardevol. Alles waar ik mee bezig ben, René en het hele rechtssysteem vallen er gewoon volledig bij in het niet. De kracht die ik ontwikkelt heb in de afgelopen jaren, zelfs aan dit hele proces, de ontwikkeling die ik heb doorgemaakt hierdoor is zoveel meer waard dan welke uitspraak van welke rechter dan ook. Het maakt me eigenlijk niet zoveel meer uit. Dit meen ik oprecht. Het heeft niet zoveel meer met mijn leven te maken.
 

Ik wil het nog niet helemaal loslaten, gewoon, omdat ik niet voor niks ben begonnen met deze rechtsgang. Maar, in tegenstelling tot wat er vaak gedacht wordt, beheerst het mijn leven niet. Ja, het krijgt aandacht, en nee, ik loop hier niet dagelijks mee rond. Wel met mijn herstelproces, maar dat is niet hetzelfde als deze rechtsprocedure. Dat gaat namelijk veel dieper. Als je daar iets meer over wil weten kun je me volgen op Fascinerend Lichaamswerk, daar post ik over mijn praktijk en mijn weg.

 Wat ik ook nog leuk vind om te vertellen is dat ik in september jl. een lezing heb gegeven over mijn ervaringen in de sekte voor een groep van 60 vrouwen. Ik vond het echt geweldig om te doen. Het meest trots ben ik dan op het feit dat ik deze verschrikkelijke ervaring en de traumatische reacties die dat heeft veroorzaakt in mijn leven, heb weten om te buigen tot inspiratie, tot kracht, tot moed, tot hoop, tot een waanzinnig interessant leven en dat ik daarmee andere mensen kan helpen! 
 
Zo, dat was het weer voor nu. Tot de volgende!